FOOD FOR THOUGHTS

Το έλαβα και το ανεβάζω.

Τα δικά μου σχόλια μετά τις σκέψεις του Στέφανου Άτσαλου

…………………………………………………….

Από ότι καταλάβατε από τα γραφόμενα μου είμαι λίγο «κολλημένος» με την εκπαίδευση

και με την ασφάλεια των πτήσεων.

Ίσως γιατί θυμάμαι τις δικές μου εκπαιδευτικές ελλείψεις ή για τα χαζοατυχήματα που είδα, διάβασα, άκουσα και γενικά καταστάσεις που βίωσα σε αυτά τα 20 χρόνια που πετούσα.

Όσο υπηρετούσα ήμουν σε ένα περιβάλλον που όλοι ήμασταν ίδιοι (εκπαιδευτικά) και ήταν δύσκολο να δεις τις διαφορές. Όταν όμως απολύθηκα και εργάστηκα στον ιδιωτικό τομέα και γνώρισα χειριστές από διάφορα σχολεία – Πολεμικής Αεροπορίας, Αμερικής, Αγγλίας, Καναδά κ.λπ. – άρχισα να κάνω συγκρίσεις και να αξιολογώ καταστάσεις και γνώσεις. Βρήκα καλύτερους αλλά και χειρότερους από εμένα.

Όλα κατέληξαν στην εκπαίδευση την οποία θεωρώ το ΑΠΑΝ σε αυτό το επάγγελμα.

Η επόμενη «σχολική» μου εμπειρία μετά την ΣΑΣ, πολίτης πλέον, ήταν το σχολείο οργάνων στην Αμερική, στην χώρα του αεροπλάνου. Καινούργιοι άνθρωποι, νέες μέθοδοι, διαφορετικοί τρόποι διδασκαλίας, εκπαιδευτικά μέσα και πολλά άλλα που μέφεραν σε ένα άλλο κόσμο σε κάποια άλλη  διάσταση. Άνοιξαν τα μάτια μου..!!!!!!!! Εκείνο όμως που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν η βιβλιογραφία, εκεί έμεινα άναυδος. Και αυτό  μ έκανε να αρχίσω το διάβασμα.

Διαβάζοντας ανακάλυπτα πράγματα που δεν τα άκουσα ποτέ και… δοσ’ του  διάβασμα.

 

Η γνωριμία μου με αυτό το ιστολόγιο του ARMY AVIATOR, έγινε η αιτία να βγάζω από μέσα μου αυτά που πέρασα, αυτά που έζησα. 

 

Μια παροιμία λέει ¨αν δεν μπορείς να φωνάζεις να ψιθυρίζεις¨

 

Και εγώ βρήκα την ευκαιρία να ψιθυρίζω ……..γράφοντας.

 

Γράφω αυτά που αισθάνομαι όπως έρχονται στο μυαλό μου με τα όποια ορθογραφικά η συντακτικά λάθη. Έχω πολλά χρόνια να γράψω Ελληνικά. Δεν ντρέπομαι όμως για αυτό. Εγώ θα γράφω…… όσο το επιτρέπει ο Blogger ARMY AVIATOR.

 

Το προηγούμενο σχόλιο μου για τους   ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ δεν θα το θεωρούσα τελειωμένο αν δεν έβαζα και μερικές σκέψεις για την Σχολή.

 

Η Αεροπορία Στρατού δεν είναι ιδιωτική εταιρεία να προσλαμβάνει χειριστές σύμφωνα με τις επιχειρησιακές της ανάγκες.

Έχει την δική της «φωλιά» που εκκολάπτει τα δικά της «κλωσσόπουλα» σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες όποτε αυτή κρίνει. Οι χειριστές που αποφοιτούν μετατίθενται στα Τάγματα για περαιτέρω εκπαίδευση και ειδίκευση.

 

Κάνει σωστά την δουλειά της η Σχολή?

 

Ποιος κρίνει το έργο της ?

 

Θεωρώ ότι την Σχολή μπορούν να την κρίνουν τα Τάγματα που είναι οι τελικοί αποδέκτες του «προϊόντος» που παρήγαγε.

Μετά από κάθε εκπαιδευτική σειρά και αφού περάσει ένας εύλογος χρόνος για την αξιολόγηση των νέων χειριστών, τα Τάγματα πρέπει να επικοινωνούν με την Σχολή και να προτείνουν να γίνονται βελτιώσεις σε ορισμένα μαθήματα και τεχνικές που οι νέοι χειριστές, παρουσιάζουν αδυναμίες. Η Σχολή με την σειρά της, αφού αξιολογήσει αυτά τα υπομνήματα, υποδείξεις, αναφορές (ονομάστε τα όπως εσείς θέλετε), να προχωρεί σε  αναθεώρηση, αναβάθμιση, εμπλουτισμό και εκπόνηση νέων εκπαιδευτικών προγραμμάτων και να ζητά από την Διεύθυνση Αεροπορίας του ΓΕΣ και επιμήκυνση του εκπαιδευτικού χρόνου, αν απαιτείται, για την βελτίωση του επιπέδου των χειριστών.

 

Έχουμε φύγει πλέον από την εποχή των L-21B των U-17 των Beavers  και των ελικοπτέρων OH-13.

 

To ΟΠΛΟ εκσυγχρονίζεται με μέσα υψηλοτέρων επιδόσεων, μοντέρνας τεχνολογίας και οι γνώσεις των χειριστών πρέπει να είναι ανάλογες.

 

Και πρώτα από όλα πρέπει να εκσυγχρονισθεί η Σχολή και σε μέσα διδασκαλίας και σε εκπαιδευτές υψηλών προδιαγραφών και ότι απαιτείται για  μια εκπαίδευση αντάξια των μέσων που έχει.

 

Αλλά ας αφήσουμε για λίγο την εκπαίδευση και ας πάμε σε αυτό το «οικόπεδο» που έγινε η Σχολή. Όπως έγραψε και ο κ. Φέγγος για κάποιες χιλιάδες δραχμές αντί της Λαμίας επιλέχθηκε το Στεφανοβίκη (αναγκαστική προσγείωση).

Προβληματικό μέρος για εκπαίδευση. Αυτό το γνωρίζετε όλοι. Άλλωστε όσοι υπηρετείτε σήμερα  από εκεί περάσατε ή εκεί υπηρετείτε. και υψηλές υγρασίες όχι μόνο εμποδίζουν την εκπαίδευση αλλά «σκοτώνουν» και τα μέσα αργά και σταθερά αφού εκτίθενται σε τόσο βεβαρυμμένο περιβάλλον.

 

Η μετέπειτα άναρχη δόμηση – διότι το οικόπεδο είναι δικό μας και κάνουμε ότι θέλουμε- στέρησε από την Σχολή έναν δεύτερο διάδρομο -Χιαστί- που θα έδινε περισσότερες μέρες εκπαίδευσης. Οι χιαστί διάδρομοι είναι MUST για τις σχολές. Ο μαθητής έχει αρκετά να κάνει και ο άνεμος δεν είναι κάτι που μπορεί να ΄΄υποψιασθεί΄ ακόμη.

 

Εδώ μπορεί να πει κάποιος ότι «τώρα φύγαμε από τα αεροπλάνα και κατά 90% πετάμε ελικόπτερα και η πλαγιότητα του άνεμου δεν έχει και τόση σημασία».

Σωστά……. Έτσι είναι σήμερα. Μπορεί όμως να μας πει πως θα είναι τα πράγματα σε 20-30 χρόνια από σήμερα? Ποιες θα είναι οι απαιτήσεις του  Όπλου τότε?

 

Οι υποδομές ενός κράτους ή του Στρατού δείχνουν καθαρά για το πως οι σημερινοί σκέπτονται και προετοιμάζουν το μέλλον. Όλοι θαυμάζουμε έργα υποδομής και λέμε «οι άνθρωποι έβλεπαν πολύ μπροστά» Έργα που τα βλέπουμε και τα θαυμάζουμε και επαινούμε αυτούς που τα σκεφτήκαν και τα κατασκεύασαν. Αυτούς τους ανθρώπους τους ονομάζουμε οραματιστές και όχι ηγέτες που ασχολούνται με τα καθημερινά και τα τρέχοντα προβλήματα.

 

Αν δεν σπάσεις αυγά ομελέτα δεν τρως, λέει μια σοφή παροιμία. Αν δεν χαλάσεις παραλίες λιμάνια δεν γίνονται, αν δεν χαλάσεις δάση αυτοκινητόδρομοι δεν γίνονται, αν δεν χαλάσεις κάμπους αεροδρόμια δεν θα έχεις. Λιγάκι προσοχή στα οικοσυστήματα και όλα γίνονται. Όραμα και θέληση χρειάζεται, και τα χρήματα βρίσκονται.

 

Λίγο πριν τελειώσει η δική μου σειρά , επιστρέφοντας από το δεύτερο αεροναυτιλιακό ταξίδι στην Σχολή ακούσαμε από τον Πύργο ότι ο διάδρομος είναι εκτός ενεργείας διότι είχε 20 μίλια κάθετο άνεμο. Είμαστε 2 CESSNA,  5  μαθητές όλοι και όλοι 2 εκπαιδευτές και  1  μηχανοσυνθέτης , 8  στο σύνολο.

Προηγείτο το δικό μας αεροπλάνο με εκπαιδευτή τον Λοχαγό (τότε) Παλαμαριού και στο άλλο αεροπλάνο ήταν ο Λοχαγός Κονταράτος .Περνά το αεροπλάνο στα 500 πόδια κάθετα πάνω από τον διάδρομο κάνει 180 και  προσγειώνεται στον συνδετήριο τροχόδρομο. Με 20 μίλια κόντρα άνεμο, 2 σκάλες flaps, και 4 άτομα «έκατσε» κάτω σαν την πάπια. Ουαου….προσγειώνεται και στον τροχόδρομο αυτό το αεροπλάνο??

 

Ναι προσγειώνεται !!  αν ξέρεις να το προσγειώσεις.

 

Ανάγκα και Θεοί πείθονται.

 

Αν έχεις όμως κάνα 2-3 μαθητές στην τοπική και σου βάλει τέτοιον άνεμο τότε τι γίνεται? Θα τους μαζεύεις από τα χωράφια?

 

Για αυτό μίλησα για βοηθητικό σταυρωτό διάδρομο έστω και 500 μέτρα.

 

Για να καταλήξουμε κάπου έχω να πω τα εξής.

Λίγο δουλειά χρειάζεται από κάποιους, να μαζέψουν λιγάκι τα μανίκια τους και να βάλουν τα δάχτυλα επί των τύπων των ήλων. Σίγουρα χρειάζονται διορθωτικές κινήσεις και αλλαγές και σε μερικές περιπτώσεις σοβαρότερες αναθεωρήσεις η και ανατροπές καταστάσεων που διαιωνίζονται.

 

Λυπάμαι ειλικρινά που το γράφω , αλλά η κάθε εποχή έχει τους ωχαδελφιστές της και τους καρεκλοκενταύρους που εμφανίζονται στην πίστα κάθε εξάμηνο και όταν υπάρχει κάποια  V.I.P πτήση.

 

- Ωχ αδελφέ, εγώ έκανα πολλά, ας κάνουν και οι άλλοι.

-Ωχ αδελφέ, εγώ τέλειωσα, 2 χρονάκια ακόμη έμειναν.

-Ωχ  αδελφέ, τόσα χρόνια έτσι το είχαμε γιατί να το αλλάξουμε?

-Δεν είναι δική μου δουλειά, είναι του Τάδε

-Εγώ μετατίθεμαι φέτος, ας το κάνει ο επόμενος

- Όχι τώρα πλησιάζουν οι κρίσεις.

-Καλά θα το δούμε και αυτό.

-Αυτό έπρεπε να διορθωθεί εδώ και 10 χρόνια, εμένα περιμένατε ?

 

Ναι εσένα περιμέναμε να διορθώσεις ορισμένα διότι οι άλλοι δεν το έκαναν και τα κακώς κείμενα συνεχίζουν. Διαφορετικα θα λέμε και για σένα ότι πέρασες, είδες και απήλθες. Απλά έκανες τόσα όσο για να δικαιολογήσεις την ύπαρξη σου.

 

Ωχ αδελφέ ……….δεν μας αφήνεις ήσυχους.   Αυτό θα κάνω , πάω για ύπνο.

 

Army Aviator………….πάρτο δικό σου.

 

Να είστε όλοι καλά.

 

Στέφανος Άτσαλος

30/05/08

………………………………………………………

ARMY AVIATOR

 

Άστο δικό μου Στέφανε.

 

Ο Στέφανος βάζει κάποια θέματα για τα οποία θα ήθελα να πω και γω δυο-τρεις κουβέντες.

 

Το πρώτο είναι η επιλογή του χώρου για το Αεροδρόμιο Στεφανοβικείου.

Μεγάλες οι συζητήσεις, είχαμε και την άποψη του Στρατηγού Φέγγου, σε ότι αφορά την τότε (μάλλον πίσω στα 1970) επιλογή μεταξύ της Λαμίας και του Στεφανοβικείου, όπως και τις εξηγήσεις περί οικονομικών δυσκολιών και ίσως την εξεύρεση των κονδυλίων. Αλλά όπως λέμε, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Άσχετα με το τι επικράτησε εκείνη την εποχή και γιατί δεν έγινε και ο χιαστί διάδρομος και πέρα από τις όποιες δικαιολογητικές σκέψεις που τότε κυριάρχησαν, εγώ έχω να πω ότι σήμερα, αυτό έχουμε και με αυτό πρέπει να πορευτούμε, αλλά με σύνεση και ΟΡΑΜΑ, όπως κάπου αλλού λέει πάλι ο Στέφανος.

Βέβαια δικαιολογώ τις απόψεις του, για τα θέματα της δόμησης, όχι γιατί συμφωνώ με αυτά που γράφει, αλλά διότι έχει την εικόνα του 1975. Πιστεύω δε ότι αν ΄΄χαραμήσει΄΄ μια – δυο μέρες από τις μέρες του, όταν έλθει στην Ελλάδα και δει το πώς είναι σήμερα το αεροδρόμιο, θα αλλάξει άποψη, διότι έχουν γίνει πολλά από τότε που το άφησε.

 

 

(Εναέρια φωτογραφία του αεροδρομίου Πάχης Μεγάρων, όπως μπορεί να την πάρει όποιος θέλει από την επίσημη ιστοσελίδα της αερολέσχης Αθηνών).

 

Πάντως, με την ευκαιρία που μπήκε και το θέμα αυτό, των Αεροδρομίων που έχουμε , καλό θα είναι, να κάνουμε για το αεροδρόμιο Πάχης αλλά και το Αλεξανδρείας, ότι κάνανε οι ‘’παλιοί’’, για το Στεφανοβίκειο. Σήμερα είναι ευκαιρία, να γίνει και η Πάχη, ένα πολύ καλό αεροδρόμιο, αν ‘’εκμεταλλευτούμε’’ (όπως κάνανε οι ‘’παλιοί’’, το ξαναλέω), τα πολλά πλεονεκτήματα που έχουμε από τις αναμενόμενες παραλαβές των Delta και των NH-90.

 

Βέβαια βάζω και εκείνο το …αν,      γιατί θέλει Αρετή και Τόλμη….το θέμα…..

 

Ένα άλλο θέμα που βάζει ο Στέφανος, είναι αυτό της – θα έλεγα – αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου της Σχολής, από τις ΜΑΣ (Μονάδες Αεροπορίας Στρατού) και των  συμπερασμάτων  που αυτές έχουν αποκτήσει από την απόδοση των νέων χειριστών.

Μεγάλη ιστορία, λίγο επικίνδυνη αν δεν γίνει κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της ΔΑΣ, και με ΒΑΣΙΚΗ προϋπόθεση, την ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ.

Σαν ιδέα, δεν με βρίσκει αντίθετο. Μάλιστα, κάποτε κάποιος Διευθυντής, προσπάθησε να κάνει κάτι παρόμοιο, ίσως όμως η πρόθεσή του να μην ήταν αυτή ακριβώς, ίσως οι συνεργάτες του, να μην είχαν πιστέψει – και τόσο – στην ανάγκη επικοινωνίας όλων των ΜΑΣ, για τα κοινά προβλήματα-θέματα που μας απασχολούν και δεν κατέληξε (εκείνη η προσπάθεια ) σε ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα. Θα μου πεις αρκεί η προσπάθεια, κάτι είναι και αυτό, αλλά το ξαναλέω σαν σκέψη με βρίσκει να συμφωνώ.  

 

Εκεί που συμφωνώ ΠΛΗΡΩΣ είναι στο:

 

«Λίγο δουλειά χρειάζεται από κάποιους, να μαζέψουν λιγάκι τα μανίκια τους και να βάλουν τα δάχτυλα επί των τύπων των ήλων. Σίγουρα χρειάζονται διορθωτικές κινήσεις και αλλαγές και σε μερικές περιπτώσεις σοβαρότερες αναθεωρήσεις η και ανατροπές καταστάσεων που διαιωνίζονται.»

 

Σε ευχαριστούμε και πάλι Στέφανε γιατί, στο ξαναείπα, είσαι τόσο (γεωγραφικά) μακριά αλλά τόσο (με τις σκέψεις σου) κοντά στο σήμερα της Αεροπορίας Στρατού.